Toe aan de volgende fase

Zoals velen van jullie weten is Noud afgelopen week 1 jaar geworden. Voor ons een moment waar we enorm naar hebben uitgekeken, want dat betekent dat de periode vol met zorgen inmiddels een tijdje achter ons ligt en dat we steeds meer écht kunnen genieten.
Zoals vast veel moeders (en vaders) herkennen komt er met deze bijzondere dag niet alleen maar een hosanna-gevoel. Omdat ik mij zo had verheugd op dit moment en gezien onze “valse” start had ik eerlijk gezegd bedacht dat ik wel alleen maar blij zou zijn.. Maar ik beleefde gedurende de dag meerdere keren flashbacks naar precies een jaar geleden, schrok precies op het moment dat Noud was geboren wakker en had soms een soort te neergeslagen gevoel die ik niet echt goed kon plaatsen.
Het is toch een soort afsluiting van een lastige periode en een verlangen naar een complete nieuwe andere periode.

Een enorm dubbel gevoel dus en zoals ik al eerder aangaf vind ik het moederschap gewoon niet altijd prachtig, mooi en logisch. En soms vind ik dat nog het moeilijkste van allemaal: de verwachting dat je het allemaal maar geweldig moet vinden, dat je niet moet zeuren, dat het erbij hoort.
Natuurlijk het hoort het ook een beetje bij en inmiddels weet ik dat nog veel meer moeders hier mee worstelen. Maar dat betekent niet dat het daarmee soms niet moeilijk, uitputtend en lastig is.
Begrijp mij niet verkeerd, ik hou enorm veel en meer van Noud dan van wie dan ook. Dit is een andere manier van houden van dan ik gewend was, het is er altijd, het staat aan zodra ik ook maar het eerste geluidje van hem hoor, het zorgt ervoor dat ik hem weer mis zodra hij nog geen 1 minuut weg is, het zorgt er voor dat hoe vermoeiend ik ook ben ik weer opnieuw op zoek ga naar de behoefte van Noud zodat ik hem het beste kan helpen. Maar het zorgen voor een kleintje kost gewoon een hele hoop energie, doorzettingsvermogen en een hoop geduld.

Nou wil ik echt niet een grote zeur-blog maken, maar ik durf steeds meer te zeggen dat ik gewoon niet zo’n baby-moeder ben. Misschien komt dit ook voor een groot deel om wij zo’n valse start hebben gehad, de mooie blauwe wolk er gewoon niet was. Maar ik merk dat wij toe zijn aan een volgende fase. Toe zijn aan het initiatief van Noud, toe zijn aan regelmaat die ook voor ons logisch is, toe zijn aan gerichte activiteiten kunnen doen, gevolgd door een slaapje (voor minimaal 1.5 uur graag ipv soms maar 30 minuten) en we daarna weer heerlijk dingen kunnen doen tot het etenstijd is. Toe zijn aan samen spelen, samen keuvelen i.p.v. raden wat hij wil, wat hem dwars zit en hoe we hem het beste kunnen helpen.

Noud is nu qua ontwikkeling zo’n 10 maanden maar doet het wat dat betreft lekker rustig aan. Hij rolt, hij brabbelt er vrolijk op los, hij heeft interesse in speelgoed etc, prima dus! Maar het kruipen, het volledig zelfstandig zitten, het zelf actief kunnen spelen voor meer dan 10 minuten is er nog niet, vaak tot grote frustratie van Noud zelf. Hij wil graag, maar weet nog niet hoe. En ik kan je vertellen op slechte, vermoeiende dagen, waarop het slapen bij Noud overdag niet lukt (en je dus misschien maar 45 minuten voor jezelf hebt), dagen tijdens zo’n stomme ‘sprong’, dagen waarop je zelf niet helemaal lekker in je vel zit, dagen na een beroerde nacht, is het heel erg vermoeiend om de hele dag als het entertainment-team te fungeren. Zeker als eigenlijk elke poging niet helpt bij wat hem blijkbaar dwars zit, dat hij moe (en chagrijnig) is omdat hij niet heeft kunnen slapen overdag. Ja op dat soort dagen kijk ik heel erg uit naar het moment dat de klok 17:30u aangeeft en het avondritueel (avondeten, bad, fles,slapen) gaat beginnen. Om hem vervolgens stiekem weer te missen als hij vervolgens om 19:00u slaapt.

Stiekem hoop ik dat zodra Noud fysiek gezien steeds meer kan, waarvan ik weet dat dat dit jaar gaat komen, er wat minder frustratie bij hem zal zijn en we dus nog meer geniet-momenten zullen hebben. Dat hij daarmee wat meer rust zal krijgen, waardoor het slapen overdag zal verbeteren, dat hij zelf ook merkt hoe leuk het is als je zelf dingen kan initiëren, zelf dingen kan bepalen, zelf je speelgoed kan kiezen ipv iets wat je krijgt. Ik gun hem zo dat plezier en ik wil hem zo graag laten genieten van alle leuke en mooie dingen die er bestaan. Dat we ons samen kunnen verwonderen over dieren in de dierentuinen/kinderboerderijtjes etc, samen kunnen genieten van het spelen in de zandbank met zand van onze kruin tot onze tenen, samen kunnen genieten van gewoon even lekker chillen op de bank met een kinderprogramma waarvan ik waarschijnlijk na 1 minuut het melodietje niet meer uit mijn hoofd krijg, samen kunnen genieten van koekjes bakken en daarbij lekker kunnen knoeien. En ik weet dat ik nog even moet ‘volhouden’ en nog even geduld moet hebben, het gaat komen, ook al duurt het wachten soms lang… Maar soms op moeilijke dagen lijkt dat nog wel een eeuwigheid te duren.

Gisteren hadden we een iniminie voorproefje bij de speeltuin. Niets hoogstaand, gewoon even langsgaan bij de speeltuin en kijken wat zijn reactie zou zijn. Het was niets meer dan samen op de schommel zitten/liggen, samen op zo’n wipwap zitten en een klein beetje in beweging zijn.. maar te zien dat hij glimlachte en heerlijk tegen mij aan ging hangen/liggen gaf mij de bevestiging: hij vindt het leuk! Ik moet er op vertrouwen dat het zelf actief spelen vanzelf komt en tot die tijd zit er niets anders op dan te wachten en hem de snelheid te laten bepalen, hoe lastig dat soms ook is…

Xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *