Persoonlijke brief aan de kleine man

 

Lieve lieve Noud!

Waar zal ik eens beginnen!? Misschien maar gewoon bij het begin.

Een jaar geleden kwamen we er achter dat jij er was! 💕 Wat waren we intens blij, want we hebben enorm naar je verlangt en lang op je moeten wachten. Maar je kwam niet alleen, jullie hadden besloten om gezellig samen te komen! Helaas werd na een paar weken duidelijk dat alleen jij het had gered! Wat waren we bang om ook jou te verliezen! Gelukkig bleek jij toen al een heel dapper en sterk mannetje, want jij hebt je verder nergens iets van aangetrokken en bleef rustig verder groeien, ondanks alle onrust om je heen!

Tot we de volgende schrik kregen bij 32+4 weken. Op koningsdagavond maakte je al aanstalten om te komen. Ook hierbij trok jij je niets aan van alle pogingen om je nog even binnen te houden. 2 dagen later liet je direct nadat je geboren was zien hoe sterk en dapper je was! Er volgde een spannende tijd waarin we moesten afwachten hoe je het zou doen en of je ook buiten mijn buik sterk genoeg zou zijn en blijven! Maar ook nu liet jij wel even zien dat jij je niet iets anders liet wijsmaken!💪 Je deed het zelfs zo goed dat je met 37 weken mee naar huis mocht!😍

Eenmaal thuis aangekomen is ons grote avontuur samen pas echt begonnen! Samen zoeken naar het juiste ritme voor jou, samen zoeken naar de structuur die zorgt dat je niet teveel prikkels kreeg. Samen zoeken naar een manier waardoor je alles wat er was gebeurd enigszins kon handelen! Het heeft ons allemaal veel bloed, zweet en heel veel tranen gekost, maar na 5 maanden kunnen we zeggen dat we eindelijk een goede manier hebben gevonden.

Nog steeds vind je het soms allemaal even erg lastig en dan gaat het slapen erg moeizaam, snachts maar vooral overdag. Op dat soort dagen wil je eigenlijk alleen maar in de drager, dichtbij mama! Je verzet je dan enorm tegen het slapen, terwijl je eigenlijk niets liever zou willen dan slapen! Het is soms lastig om die strijd met jezelf te zien en soms huil ik dan stiekem even met je mee! Op dat soort momenten is het lastig, vermoeiend en uitputtend. Maar als je later op de dag weer een enorme glimlach geeft klap ik weer uit elkaar van trots!💕

Ondanks dat het keihard werken is en ik soms ook even niet meer weet hoe ik je kan helpen geef je ons ook zoveel geniet-momentjes: Als we je bijvoorbeeld uit bed halen en we begroet worden met grote glimlachen, als je je armen om mijn nek heen legt en je je gerust laat stellen. Als we met je ‘kletsen’ en je vrolijk terug kletst.

Lieve Noud, we zijn zo ongelofelijk trots op je! 💋Trots omdat je zo’n ontzettend klein maar sterk mannetje bent.  Trots omdat je ons papa en mama hebt gemaakt. Trots omdat je ondanks alles het toch maar zo goed doet. We kunnen niet wachten om te zien hoe jij je straks ontwikkelt tot een eigenwijs, lief, mooi mannetje waarbij we straks waarschijnlijk ons hart gaan vasthouden met alle gekke streken die jij zeer waarschijnlijk gaat uithalen!🤗

Tot die tijd zullen we je dragen, vasthouden, knuffelen, heen en weer wiegen, je speen weer terugstoppen en wandelingen maken zodat je kan ontspannen en slapen zolang als dat nodig is! 😘

Xx

Een gedachte over “Persoonlijke brief aan de kleine man

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *