Mijn eerste werkweek

En toen was het ineens zover! Na 6 maanden was het weer tijd om aan de slag te gaan. Hoewel de tijd in het  begin erg langzaam ging, is hij aan het einde echt voorbij gevlogen! Helaas is mijn eerste werkweek niet helemaal gelopen zoals ik had gehoopt! Ik neem jullie mee!

Om de overgang voor Noud een beetje behapbaar te houden hebben we er voor gekozen om hem 2 dagen te laten wennen. De eerste dag was 2 uurtjes in de ochtend, de 2e keer was wel een hele dag maar dan van 9 tot 15u. Op deze manier was de overgang (voor mijn gevoel) iets beter dan van 2 uur naar ineens de hele dag  van 7u tot 18u

De opvang-wendag was goed gegaan, hij was vrolijk geweest maar wel weinig geslapen, dus toen we hem gingen halen was hij total loss en sliep vervolgens thuis 1,5u achter elkaar. Als je bedenkt dat hij normaal gesproken maar 30-45minuten slaapt is dat dus erg lang.🤭 De volgende dag was mijn officiële eerste werkdag.

Om stipt 7u stond ik met de kleine man op de stoep. Man man dat was wel even wennen, zo vroeg op staan en niet weer relaxt terug naar bed zodra Noud zijn ochtendfles had gedronken.😴🙈 Nadat ik hem had afgezet ging ik op weg naar mijn werk!

Het was een goede dag, maar ik merkte wel dat ik met mijn hoofd toch nog wel heel veel thuis zat. Bezig blijven, bezig blijven, bezig blijven! Donderdag = vergaderdag en daarom wist ik van te voren al dat het lange dag zou worden. Om 17:15u stapte ik weer in de auto om zo snel mogelijk weer naar huis te rijden. Helaas besloot het verkeer anders en was er een enorme file ontstaat waardoor ik zelfs in de stad al vast kwam te staan. Neeeeee! Niet op mijn eerste werkdag!! 😖😵 Uiteindelijk maar omgedraaid omdat er totaal geen beweging in zat, gegeten bij mijn zus en nadat de files weg waren naar huis gereden!

Ik baalde hier gigantisch van, want nu had ik de kleine man helemaal niet meer gezien vandaag! ‘Gelukkig’ heeft hij nog een late avondfles, dus dat zou mijn knuffelmomentje worden! 🤗 Helaas eindigde mijn, door al het file-leed, redelijke teleurstellende eerste werkdag, in een totale deceptie! Om 22u horen we door de babyfoon ineens een heel zielig huiltje. Ik sprint direct naar boven en tref daar een mannetje aan die zichzelf en het bed helemaal had ondergespuugd.(sorry voor het onsmakelijke beeld🤭🙈) Vanaf dat moment zijn we de hele avond met hem in de weer geweest en gebeurd dit in totaal 3x.😔 De kleine man is door al het spugen helemaal total loss en valt gelukkig wel weer snel in slaap. Ik doe daarin tegen de hele nacht geen oog meer dicht. Bij elke geluidje die ik hoor ben ik bang weer een ondergespuugd mannetje aan te treffen. Om 7u gaat mijn wekker weer! De slechte nacht, onrust in mijn lijf en hoofd en de zorgen over hoe het overdag zal gaan maken dat ik een enorm kater-gevoel heb. Verder merk ik dat ik zelf ook een beetje snotterig ben, tuurlijk! dat kan er ook nog wel bij😔😵

Overdag blijft de kleine man spugen en ook meerdere kleine beetjes houdt hij niet binnen. Als hij daarna bleek wordt, nog meer hangerig wordt en een gek huiltje krijgt vertrouwen we het niet. We gaan langs bij de huisarts en leggen de situatie voor en uiten we onze zorgen over mogelijke uitdroging. We hebben ook direct contact met onze kinderarts, ontzettend fijn dat we direct met korte lijnen contact hebben! Hij heeft nog geen tekenen van uitdroging en met ORS-tabletten (oral rehydration solution, een middel om de vochtbalans weer te herstellen) en het verder aanpassen van de hoeveelheden van de voeding gaan we weer naar huis. Het spugen wordt minder maar is nog niet helemaal gestopt. Daarnaast krijgt hij ook dunnere ontlasting, goed in de gaten houden dus!

We gaan de nacht in en die verloopt gelukkig rustig. Helaas wordt ik zelf steeds meer verkouden, voel ik mij grieperig worden en krijg ik pijn in mijn keel. Het zal toch niet dat ik straks ook gevloerd ben….😖 Helaas zet bij mij de griep echt door en lig ik vandaag de hele dag in bed en kan ik alleen maar slapen en is mijn hongergevoel helemaal weg.

Dit is toch niet hoe ik mijn eerste werkweek had voorgesteld! 😖 Het afgelopen half jaar zijn wij beide geen 1x ziek of verkouden geweest en nu we weer terug in de ‘normale’ wereld zijn hebben we het beide gelijk zwaar te pakken! Natuurlijk kan de opvang hier ook vrij weinig aan doen en heerst er waarschijnlijk wat en is het daarom niet gek dat hij ook een keertje ziek wordt. Maar ik baal er zo enorm van! Het is zo naar om je kleintje zo te zien! 😔 Hij begrijpt er natuurlijk ook nog niets van, kan nog niets zeggen maar voelt zich ronduit belabberd! Het enige wat hij kan doen (en dus ook doet) is heel erg zielig huilen!

1 lastig detail: nu ik zelf ook ziek ben heb ik zelf ook echt 0 energie om hem de hele dag rond te dragen, voor de 10.000ste keer te troosten en te helpen in slaap te vallen. Morgen gaat manlief weer gewoon werken, dus morgen zal ik toch echt een modus moeten vinden om Noud te kunnen helpen waar nodig. Mochten jullie nog tips hebben, let me know!

Hopelijk knap ik zelf snel op zodat ik mijn 2e week wel gewoon normaal kan werken en knapt de kleine man ook genoeg op zodat hij zich weer vrolijk en happy kan voelen!

Xx

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *