Ik moet iets bekennen…

Voordat ik zwanger was maar ook tijdens mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om een aantal dingen vooral niét te doen. Ik vond het verschrikkelijk als ik anderen er over hoorden praten en kon mij echt niet voorstellen dat vrouwen dat deden als ze eenmaal moeder waren geworden. Dat zou mij dus echt noooooit gebeuren… Maar ik moet nu toch bekennen…. Ik doe het ook!
Al vanaf het allereerste moment dat we Noud in onze armen kregen, tot de dag van vandaag, ik doe het ook!
Benieuwd welke dingen ik moet bekennen? Lees gauw mee!


Happy Baby = Happy Mom!

Ja natuurlijk, je weet van tevoren echt wel dat je leven er anders uit gaat zien. Je bent immers niet meer de enige op de wereld en je hebt een huge verantwoordelijkheid erbij gekregen. Maar dat het zo diep gaat… En wat het écht inhoudt, dat weet je eigenlijk pas echt als je er middenin zit.
Als je kleintje zich niet lekker voelt, voel jij je ook een stuk minder. Huilt het vanwege krampen of iets anders dan kan het zomaar zijn dat jij stiekem mee huilt omdat je het zo graag weg wil nemen maar dat niet kan.. Lukt een voeding, slaapje of iets anders niet en heb je alles geprobeerd, je kan je er behoorlijk rot over voelen. Maar de andere kant is er ook, heeft je kleintje een relaxte periode dan voel jij je ook gelijk een stuk beter, ondanks alle slechte nachten, eindeloze voedingen en eewig-lijkende wandelingen voor een half uurtje slaap.

Sprongetjes

Ik begreep ouders nooit als ze het over ‘sprongetjes’ hadden. Zeker als ze er bij zweerden en aan gaven dat ze
al van te voren wisten dat binnen een week er een sprongetje zou plaatsvinden. Ieder kind is tenslotte anders, elke baby huilt toch wel eens meer of heeft zijn/haar dag niet? Dat viel toch zeker niet te voorspellen met een app? Inmiddels ben ik er voor een groot deel toch van overtuigd dat de ontwikkelingspunten die een baby doormaakt wel degelijk op vaste momenten komen en dat die gepaard gaan met veel huilen, weinig slapen en een humeurig kleintje. Stiekem weiger ik nog steeds om op voorhand aan te geven wanneer er zo’n sprongetje en ontwikkelingspunt aankomt, maar achteraf gezien kwamen de extra heftige huil/hang en humeur-periodes toch wel verbazingwekkend vaak overeen met de aangegeven weken (uitgaande van de uitgerekende datum) in het boek/de app. Daar komt bij dat na zo’n periode Noud heel vaak “ineens” een ontwikkeling heeft doorgemaakt en weer een stukje meer ‘ aanwezig’ en wijzer is. Zou het dan toch waar zijn………

De kleine man eerst…

Uiteraard zorg je ervoor dat het de kleine aan niets ontbreekt en wisten we van te voren ook echt wel dat het ‘we-zien-wel-ritme’ waarschijnlijk niet meer op zou gaan. Maar als je mij van te voren zou zeggen dat het écht 180 graden anders zou gaan, had ik je toch echt voor gek verklaard. Want, wij zouden toch ook nog gewoon ons eigen ritme zoveel mogelijk blijven volgen. Nou dat ritme volgen we dus, nadat alles voor de kleine man geregeld is:
Dat betekent dus regelmatig het avondeten uitstellen tot het moment dat de kleine man op bed ligt, het andere alternatief is namelijk koud eten en daar passen we beide voor.
Het niet meer hebben van ongestoorde filmavondjes, want zodra Noud onrustig is zijn bed ligt, sprint 1 van ons toch echt naar boven om te voorkomen dat hij weer helemaal wakker wordt en we na een uur nog bezig zijn hem weer in slaap te krijgen.
Het plannen van een afspraak op 1 vaste tijd, bijna onmogelijk! Dat valt bijna altijd samen met 1 van zijn slaapjes, gepland of niet gepland maar die zijn voor ons zoveel waard dat die toch echt voorrang hebben!

Slapen

Of beter gezegd het gebrek aan slapen…
Voor dat ik zwanger was kon ik mij geen voorstelling maken van het feit dat je helemaal gestresst zou zijn vanwege de slaapjes. Nu kan ik je vertellen, het is (nog steeds) mijn grootste stresspunt rondom Noud. Jullie weten inmiddels wel dat hij geen goede en relaxte slaper is en het ons elke dag weer behoorlijk wat moeite kost om hem in slaap te krijgen en in slaap te houden. Je kan je dan misschien ook voorstellen dat ik nu dan ook alle ‘randvoorwaarden’ zo goed mogelijk wil hebben zodat de kans het grootst is dat het slapen lukt.
Voordat Noud er was kon ik mij dan ook behoorlijk opwinden als afspraken niet door konden gaan omdat de kleine van anderen niet ergens anders kon slapen. Hoezo, kan niet ergens anders slapen? Dat is toch in bed leggen, oogjes dicht en slapen maar… Ohh ik schaam mij diep voor mijn onwetendheid van toen…. Sorry lieve mensen als ik toendertijd niet zo begripvol was, ik neem het allemaal terug!

Nu snap ik als geen ander dat het ergens anders slapen echt next level is voor sommige kleintjes.. Dat het een halve volksverhuizing inhoudt voor een paar uurtjes ’s avonds ergens anders zijn en dat je vervolgens, als het kleintje dan ein-de-lijk goed slaapt, je het weer uit de diepe slaap haalt omdat je ook weer een keertje naar huis moet…. Dat deze wisseling een impact kan hebben die jij gedurende de hele nacht moet bezuren en als het even tegen zit ook nog de volgende dag overdag. En dat je daar als ouders van een newborn echt niet op zit te wachten.
Natuurlijk zijn er ook kinderen die moeiteloos ergens anders slapen en ook daarna totaal niet van slag zijn. Geweldig als dat zo is! Maar bij het merendeel is het echt geen onwil maar gewoon pure bescherming. Dus mocht je een keer vrienden/familie horen over het feit dat dat toch niet zo prettig is, geloof ze alsjeblieft en zoek samen naar een andere oplossing. Dat scheelt echt een hoop stress, schuldgevoel en irritatie aan beide kanten.

Dus ja ondanks het feit dat ik altijd hard heb geroepen dat afspraakjes s’avonds gewoon door moeten kunnen blijven gaan ondanks een kleintje, neem ik die uitspraak nu keihard terug! Ergens anders ’s avonds slapen doen wij nu echt bij hoge uitzondering en altijd voor een speciale reden. De rest van de afspraken vergt afstemming, bezoekjes door 1 van ons i.p.v. altijd samen of een lieve oppas zodat wij toch even met z’n tweetjes weg kunnen. Lukt dat allemaal niet dan lukt het niet en moeten we helaas passen.

Clichés

Ook zo’n typisch iets waar ik van te voren echt kotsneigingen van kon krijgen, maar oh wat zijn ze waar! Het duurde in het begin even om mij daar ook echt aan over te geven, maar nu kan ik alleen maar intens genieten van deze kleine geluksmomentjes en voel ik mij steeds minder gek als er weer eentje is uitgekomen..

Gluren-bij-de-buren

Sinds de bevalling is geweest, wij door de eerste 3-maanden-hel-maanden zijn gekomen, sorry maar zo was het nou eenmaal, en er weer meer bestaat dan alleen maar Noud, is het soms heerlijk om even te gluren-bij-de-buren. Ik heb regelmatig het gevoel gehad dat ik de enige was waarbij het allemaal zo stroef verliep. Dat ik de enige was waarbij de kleine niet super schattig was en de slaapjes en voedingen niet perfect verliepen. Natuurlijk is dat niet zo, maar door alle perfecte plaatjes ga je dat soms wel denken.
Tot ik mijn blog begon en ik steeds meer andere realtime-instamommy’s ‘leerde kennen’. Er ging ineens een wereld voor mij open waarbij ik zag dat ik dus echt niet de enige was die struggelde met alles wat erbij komt kijken. Zag ik meerdere loeder-moeder-momenten voorbij komen waar ik smakelijk om kon lachen omdat het zo herkenbaar was en het mijzelf ook was overkomen. Raakte ik in gesprek met een aantal waarbij je ook echt contact kreeg en ik soms bemoedigde berichtjes en vragen kreeg over hoe het nu ging.
Er zitten veel negatieve kanten aan het internet, maar dit vind ik dus een hele mooie kant.
Ook hierbij heb ik vaak geroepen dat ik dat niet zou gaan doen, maar soms is het gewoon heel fijn om even te kunnen luchten (niet klagen, maar luchten), zoals een andere instamom het zo mooi noemde. Daarnaast is het leuk om ook andere moeders te volgen en te zien hoe zij deze bijzondere tijd ervaren en meemaken.

Foto’s en filmpjes

Je kent het wel, mensen om je heen die alleen maar foto’s en filmpjes van hun kleintje maken en delen. Je voelt hem al aankomen…. ik zou dat nooit doen, maar ik heb laatst mijn media-geschiedenis terug gekeken op whatsapp.. oeps, I failled! Voor Noud was het leuk om af en toe eens wat foto’s te krijgen maar hoefde het ook weer niet bij elke scheet… Nu ben ik zelf een enorme paparazzi en is elke inimieni stap een enorme stap..

Ik probeer er nu dus bewust op te letten om niet alleen maar foto’s en filmpjes van Noud te delen omdat er nog genoeg andere dingen zijn om te delen. Maar dat is soms toch moeilijker dan gedacht…. Hopelijk blijft het zo ook voor de mensen om ons heen leuk i.p.v. irritant.

Beleving en medeleven

Sinds wij zelf ouders zijn geworden merk ik dat ik veel meer begrip heb voor ervaringen, gevoelens en situaties van anderen. Zowel met vrienden en familieleden die ouders zijn (geworden) als voor mensen om mij heen zonder kinderen. Was ik hiervoor nog wel eens kort door de bocht en had ik snel mijn oordeel klaar, nu weet ik dat het zomaar ineens allemaal anders kan zijn dan het lijkt en dat iedereen dingen anders ervaart. I know, klinkt ontzettend zweverig en keurig, maar het is wel zo. Natuurlijk schiet er bij mij ook binnen 2 tellen een eerste gedachte door mijn hoofd, maar ik probeer nu eerst te luisteren voordat ik er gelijk een opmerking uitgooi. Een mooi streven voor dit jaar om vol te houden!

Sorry voor alle mensen waarbij ik bot, niet begripvol en niet tactisch ben geweest. Ouders worden zet je wereld echt helemaal op zijn kop en laat je soms dingen doen die je van tevoren nooit van jezelf verwacht had. Wat je ook doet en ervaart, het is allemaal goed!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *