En toen was je daar ineens…

Vandaag is het wereld prematurendag. Elk jaar worden er zo’n 15.000 kinderen prematuur geboren. Dat zijn er zo’n 40 per dag. Ondanks dat de cijfers er niet om liegen voelde het toch alsof wij de enige waren die dit overkwam. Je weet wel dat dat niet zo is, maar toch hoor je er weinig over. Met zo’n start is alles anders en ondanks alle hulp en adviezen van de mensen om ons heen vond ik het lastig om daar mijn weg in te vinden.

Graag wil ik iedereen die hier nu midden in zit of het net allemaal achter de rug heeft, een hart onder de riem steken! Je kunt dit, ook al weet je nu nog niet hoe..  Vertrouw op jezelf, You can do this!💪😘

En toen was je kindje er ineens….

Veel te vroeg, vaak totaal onverwachts en totaal niet wat je voor ogen had.. Je emoties schieten van de ene kant naar de andere kant en net zo hard weer terug! Je bent in een rollercoaster terecht gekomen waarvan je van te voren niet wist dat die bestond.
Je had nog weken (soms maanden) zwangerschap voor de boeg en toch wordt er dan ineens anders besloten. Je weet dat er geen weg meer terug is zodra de bevalling zich heeft aangediend, ook al zou je met alles wat je hebt dit tegen willen houden. Toch zal je door moeten, als het kindje komt dan komt het, verzetten heeft geen zin meer.

Het is enorm beangstigend, wetende dat je gaat bevallen maar niet wetende hoe je kindje eruit komt. Zal hij/zij een goede goede start hebben, is er tijd om het kindje even te kunnen vasthouden, kan het kindje überhaupt zelfstandig ademen. In sommigen gevallen is het zelfs de vraag of het kindje überhaupt nog leeft en/of blijft leven. Dingen waar je normaal gesproken (gelukkig) niet over na wil en hoeft te denken. Maar in dit soort situaties komen deze gedachten en scenario’s heel vaak voorbij.

Zodra het kindje geboren is gaat het snel, heel snel. In het gunstige geval mag het kindje heel even bij de moeder liggen, maar vaak wordt het kindje gelijk meegenomen voor onderzoek. Je weet dat het beter is, maar je moedergevoel zegt iets totaal anders. Je hebt het zolang met zoveel zorg gedragen, je wil het beschermen, bij je houden, knuffelen, zeggen dat het allemaal wel goed komt. Maar in dit geval bescherm je het door het gelijk mee te geven met de artsen, een ontzettend dubbel gevoel, maar ook hierin geldt: je hebt geen keuze, je moet door!

En dan komt het moment dat je naar het kindje toe mag op neonatologie. Met enige terughoudendheid maar gesterkt door de adrenaline ga je er heen. Wat tref je aan? Durf ik wel te kijken? Gaat het wel goed? Vaak is de vader al wel op de hoogte maar omdat je als moeder een beetje moet bij komen van de bevalling hoor en zie jij het kindje vaak als laatste. Ook zo’n dubbel gevoel!
Nadat je eindelijk bij je grootste kanjer bent geweest (en soms nog pas later) dringt er eigenlijk pas echt tot je door wat er allemaal is gebeurd. Je bent bevallen, jullie kindje is er, maar nu begint het eigenlijk allemaal pas. De ‘ik-moet-door’ modus gaat langzaam uit, je adrenaline verdwijnt langzaam uit je lijf, waarmee er steeds meer ruimte komt voor het besef.

Alle emoties passeren de revue en dat is oké! Zowel bij jou als moeder als bij je vriend/man.
Het enige wat ik je in deze ongelofelijk moeilijk periode kan meegeven is… Het is oke:

– Het is oké dat je, je ontzettend veel zorgen maakt.

– Het is oké dat je, bang, verdrietig, boos en onzeker ben.

– Het is oké dat je, nu niet weet hoe je verder moet.

– Het is oké dat je, dat je om elke kleine scheet in tranen uitbarst. Geef gerust alle hormonen de schuld, ze worden niet voor niets de hormonsters genoemd.

– Het is oké dat je, nog niet blij kunt zijn, ondanks dat je kindje geboren is, waar je lange tijd naar uit hebt gekeken. Maar het had gewoon nog niet nu moeten zijn…..

– Je bent niet de enige die, een enorme zwarte wolk heeft i.p.v. de vaak genoemde roze wolk.

– Je bent niet de enige die, zich enorm schuldig voelt omdat je niet kan genieten terwijl iedereen zegt: Geniet er van!

– Je bent niet de enige die, zich enorm schuldig voelt omdat je in jouw ogen gefaald hebt. Onthoud: Je hebt niet gefaald! Je kan hier niets aan doen, dit overkomt je!

– Het is oké dat je, als je iedereen het liefste op afstand wilt houden en je jezelf (samen met je man/vriend) terugtrekt in jouw bubbel. Iedereen wil je helpen en dat is super fijn. Maar geef jezelf de tijd om te wennen aan deze situatie en de dingen in je hoofd op een rijtje te zetten. Daarna is er genoeg tijd en ruimte in je hoofd om aandacht te hebben voor visites, aandacht voor de mensen om je heen etc.

– Het is oké dat je, nog zo ontzettend graag zwanger had willen zijn. Dat je bij iedereen die zegt”Ik ben nu 38 weken, denkt.. ohh ik had dat ook zo graag willen halen.

– Het is oké dat je, moeite met hebt op de momenten dat je een andere vrouw met een enorm buik ziet lopen. Wellicht misschien wel jaloers bent. Jij had ook zo graag zo lang willen doorlopen. Het waggelen neem je graag voor lief!

– Je bent niet de enige die, het gevoel heeft alsof de mensen om je heen je niet begrijpen. Natuurlijk doen ze allemaal enorm hun best en leven ze oprecht echt met je mee, maar toch heb je het gevoel dat ze niet precies begrijpen wat je allemaal doormaakt.

– Het is oké dat je, dit absoluut niet gewild hebt en je daar ook na een paar weken/maanden nog steeds enorm verdrietig over bent.

– Je bent niet de enige die, zich schuldig voelt omdat je het zo ontzettend naar vindt dat je kindje dit allemaal moet doorstaan. Je zou het liefste alles van hem/haar willen overnemen!

– Het is oké dat je, uit je vel kan springen bij opmerkingen zoals: Je bent alweer snel in shape, je hebt geluk dat je niet enorm uitgedijd bent. Met alle liefde had je zo groot willen worden als een olifant als je daarmee dit allemaal had willen voorkomen. Of opmerkingen zoals: Pas maar op, voor je het weet zijn ze groot! Was het maar zo, dan waren tenminste al deze zorgen voorbij!

– Je bent niet de enige die, moeite heeft met de opmerking: En nu maar lekker genieten he… Zeker als het genieten eigenlijk niet lukt omdat je je constant zorgen maakt, verdrietig bent over de hele situatie en je ook nog moet dealen met die verschrikkelijke hormonsters.

– Het is oké dat je, het gevoel hebt dat je aan het rouwen bent over het niet kunnen afmaken van de zwangerschap, over het missen van je buik en het knusse gevoel van je kindje in je buik. Over het feit dat je dit nog lang niet gewild had, over het gevoel dat je ook zo graag zorgeloos had willen genieten van je verlof, over het feit dat je nog lang niet klaar was met zwanger zijn.

– Je bent niet de enige die, moeite heeft met iedereen die allerlei dingen van je verwacht waar je nog niet aan kan voldoen. Met de vraag: Mag ik hem/haar al even vasthouden, terwijl alles in je zegt dat je dit nog niet wil. Terwijl alles in je zegt dat je kindje dat nog niet aankan. Vertrouw op je eigen gevoel! Vasthouden, flesjes geven en andere dingen door anderen kan nog een hele tijd, straks als je kindje wat groter is. Voor nu is het ‘op de wereld’ zijn voor zowel je kindje als voor jou al meer dan genoeg.

– Het is oké dat je, uitkijkt naar het moment maar ook op ziet tegen het moment dat de kleine eindelijk naar huis mag. Ineens heb je niet meer de zekerheid van het ziekenhuis, de artsen, de monitoren etc. Vertrouw op je gevoel, je weet echt wel wat je moet doen en die onzekerheid wordt langzaamaan echt minder!

– Je bent niet de enige die staat te juichen bij elke iniminie stap die de kleine doet.
Waarbij iedereen met weemoed een nieuwe maat uit de kast trekt, worden bij jullie waarschijnlijk de slingers opgehangen. Kijk nou: Hij/zij pas al in een maatje ….. Dat betekent namelijk dat de klein groeit! Dat lijkt zo vanzelfsprekend maar het is zo ontzettend bijzonder en daar mag je best de slingers voor op hangen!

– Je bent niet de enige die, elke gram die erbij is gekomen met iedereen wil delen. Sorry omgeving, maar is het niet FAN-TAS-TISCH dat er weer 100 gram bij is gekomen. Goed voor je omgeving om te weten: Dat stopt vanzelf 😉

– Het is oké dat je niet wil afwijken van je rust, regelmaat, voorspelbaarheid etc die je hebt meegekregen uit het ziekenhuis. Hierop ging het in het ziekenhuis heel goed, dus het is logisch dat je dat wil vasthouden. Soms lastig voor de omgeving, maar als het voor jou en de kleine helpt, gewoon doen!  Het wordt vanzelf allemaal wat rustiger, meer ontspannen en geloof mij, over een paar maanden is er vanzelf meer ruimte voor spontane uitjes en kan er wat meer worden afgeweken van het vaste schema. Zolang het je rust en houvast geeft in het begin, blijf het dan vooral gebruiken. Blije/ontspannen mama = blije/ontspannen baby en andersom.

– Je bent niet de enige die, onzeker is over het feit of je het allemaal wel goed doet. Dit geldt voor alle moeders/vaders, maar zeker als er ook nog medische dingen bij komen kijken. Vertrouw op je gevoel, dat gevoel komt echt vanzelf. Geef jezelf de tijd om je kleintje te leren kennen, je eigen nieuwe rol te leren kennen en je daar lekker in te voelen. Het komt goed!

– Het is oké dat je, je overweldigd voelt door alle adviezen die bij op-tijd-geboren-baby’s waarschijnlijk prima werken maar niet bij een prematuur-geboren-baby. Een tip die ik je kan geven: gebruik de adviezen die je kan gebruiken en negeer de adviezen die niet van toepassing zijn. Niet schuldig over voelen, jij kent je kindje het beste!

– Je bent niet de enige die, het gevoel je dat je je moet verantwoorden waarom je zo strikt bent met je schema’s, handelingen etc. Rust, regelmaat en voorspelbaarheid helpen een prematuur-geboren-baby de wereld net wat beter te begrijpen. Alle prikkels komen als 10x zo hard binnen, vreemde handen, handelingen, geuren etc zet de hele wereld weer op zijn kop voor zo’n kleintje. Vervelend misschien voor de omgeving, maar in het begin enorm belangrijk!

– Het is oké dat je zou willen dat je de tijd kon doorspoelen. Doorspoelen naar de tijd dat alle zorgen ‘normaal’ worden. Doorspoelen naar de tijd dat je je kleintje begrijpt. Doorspoelen naar de tijd dat de rust weer een beetje terug is.

Lieve nieuwbakken moeders en vaders die in deze rollercoaster zijn gekomen. Het is niet makkelijk, het is kei en keihard werken, het is zoeken, het is vallen, opstaan en doorgaan, het is soms met bloed zweet en tranen. Maar heb er vertrouwen in dat er een einde komt aan deze moeilijke periode. Dat je straks, als de rust een beetje terug is, ook jij écht kan genieten van jullie kleine kanjer.
Tot die tijd, heb vertrouwen in jezelf, huil mee met je kleintje als je moet huilen, blijf kijken naar alle positieve dingen die er gelukkig ook nog steeds zijn en blijf elkaar als stel steunen. Heb er vertrouwen in dat het goed komt en heb vertrouwen in je kleine kanjer!

Xx

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *