De eeuwig gestelde vraag.

Nu we bijna bij Noud zijn eerste verjaardag zijn aankomen krijgen we soms al de vraag of we ook graag een tweede kindje willen. Voordat ik zwanger raakte had ik een bepaald beeld in mijn hoofd, hoe en wat ik graag zou willen wat betreft kinderen. Hoe kijk ik daar nu tegenaan? Is dat beeld na alles wat er is gebeurd verandert en is de wens nog steeds hetzelfde? Lezen jullie mee over hoe ik er nu over denk?

Al voor ik zwanger was van Noud wist ik, ik zou graag meerdere kinderen willen. Zelf kom ik uit een gezin met 4 meiden en dat vond ik heerlijk! Vroeger altijd iemand thuis, veel gezelligheid en altijd iemand om iets mee te doen. Ook nu alle zussen bijna 30 jaar (waar is die tijd gebleven) en ouder zijn vind ik het nog steeds heerlijk! De zussenband is voor mij enorm speciaal, ik hou van drukte om mij heen en ik ben een enorm familiemens. Iets wat ik Noud ook enorm gun en ik hoop dat wij in de toekomst ook zo’n heerlijk warm nest mogen en kunnen realiseren voor onze kinderen.
Kinderen ja, want hoewel we nu met z’n 3en zijn hoop ik dat daar in toekomst nog een kindje (of 2?) bij komt. Maar dat mooie beeld, waarvan ik ooit hoop dat dat realiteit is, geeft mij nu ook al wat zorgen.

Zoals de meeste wel weten is het zwanger worden, de zwangerschap én de start van Noud nou niet echt van een leien dakje gegaan. De naïviteit ben ik wat dat betreft echt kwijt, het is zo’n enorm wonder dat het allemaal maar lukt, goed gaat en gezond ter wereld komt! Durf ik het allemaal wel weer aan om daar opnieuw aan te gaan beginnen? Het verlangen om zwanger te raken, die op een gegeven moment omslaat in onzekerheid omdat het niet lukt. De angst om het weer kwijt te raken en weer door een verdrietige en lastige periode heen te moeten. De angst of alles wel goed gaat, de spanning over hoe mijn lijf een volgende keer reageert op een zwangerschap, de spanning gedurende de zwangerschap of het weer eindigt in een vroeggeboorte met de inmiddels bekende enorme rollercoaster als gevolg. De angst om weer het gevoel van ‘te kunnen genieten’ te missen terwijl iedereen zegt ‘geniet ervan’.

Hoewel ik normaal gesproken dingen zoveel mogelijk vanuit het positieve probeer te bekijken, het probeer te relativeren, eventuele negatieve invloeden van te voren probeer op te lossen of te voorkomen, merk ik dat dat hiermee minder goed lukt. Een zwangerschap, het verloop ervan en alles daarna heb je nou eenmaal totaal niet in de hand. Iets wat ik, controlefreak ten top, heeeel fijn zou vinden, maar wat gewoon niet de realiteit is. En daar kan ik ontzettend slecht tegen heb ik de afgelopen keer gemerkt. Het gevoel van de houvast compleet kwijt te zijn, niet weten waar je aan toe bent, het moeten afwachten en niets kunnen doen om het te verbeteren.. Ik was daardoor echt een beetje mijzelf kwijt.

Natuurlijk, een lastige eerste keer hoeft niet automatisch te betekenen dat de tweede keer ook weer zo zal gaan. Het kan zomaar zijn dat een volgende keer veel soepeler verloopt en er zal vooraf en tijdens ook meer meegekeken worden om een herhaling te voorkomen. En toch kan ik er behoorlijk zenuwachtig van worden en mij er zorgen over maken.
Het heeft allemaal een enorme impact op mij gehad, blijkbaar een grotere dan ik in eerste instantie dacht. Ik dacht het inmiddels allemaal achter mij gelaten te hebben, maar ik merk nu dat met de gedachte aan een 2e alle gevoelens en gedachtes weer net zo hard terug komen.

Gelukkig weet ik nu, 10 maanden later, dat hoe lastig het begin ook is geweest, het écht beter wordt. Dat wij zo’n lastige situatie samen doorstaan. Dat wij samen echt een team zijn, elkaar de ruimte geven als de andere dat nodig heeft, de een het overneemt van de ander als die er even doorheen zit, elkaar steunt waar nodig, maar bovenal enorm veel van elkaar houden! En ja dat is hard werken, is soms even tot tien (en soms tot twintig) tellen en soms even op je tong bijten en dat lukt de ene dag beter dan de andere dag. Maar zodra je dan samen in een momentje van rust aan de mooie, fijne momenten van die dag denkt dan weet je waar je het voor doet en dat je er samen ook sterker uit komt!

Ja ik vind het rete spannend om überhaupt maar te denken aan overal weer opnieuw aan te beginnen en het zal ook best nog een hele poos duren voordat ik over die drempel heen zal durven stappen. Maar ik vertrouw er maar op dat alle heerlijke momenten, de liefde die ik voel voor Noud, de steeds meer wordende liefde die we terug krijgen van hem, het vertrouwen in ons als stel en het beeld van de toekomst die ik voor ogen heb, de zorgen en de ‘wat als gedachten’ zullen overroulen. Vertrouwende op het feit dat mocht ik het ooit weer aan te durven en het zou weer zo’n rollercoaster worden, wij er samen weer een weg in gaan vinden. We het weer als een team aan gaan en we ook dan na verloop van tijd kunnen zeggen ‘we made it, again’. En we hopelijk daarna (en tijdens) volle bak aan het genieten zijn van onze kleine donderstenen en we Noud als trotse broer kunnen zien!

Tot die tijd ga ik mij druk maken over de beren die ik op de weg zie en hoe ik die aan ga pakken, en laat ik de tijd zijn werk doen!

X

4 gedachten over “De eeuwig gestelde vraag.

  1. Marije schreef:

    Oh die eeuwige vragen over wanneer er nog eentje komt, hoeveel je wil en met hoeveel tijd ertussen. Pfff, ik werd er soms echt gek van. Maar goed, bij mij gingen na 9 maanden de eierstokken weer rammelen en net na de tweede verjaardag van onze eerste beviel ik van de tweede. Ik hoop voor jou dat de beren op de weg veranderen in inieminie obstakeltjes 😊

  2. Erika schreef:

    Alles op zijn tijd 😘 Het is ook heftig geweest en alles liep anders dan je dacht. Op een gegeven moment merk je vanzelf dat je er mentaal en lichamelijk weer langzaam voor open gaat staan. Je ziet ineens de kleine kleertjes weer hangen in de rekken, je loopt over van liefde bij het zien van een kleintje en je gaat er steeds meer over na denken. Als het hele idee je nog naar de keel vliegt, dan is dat het signaal dat het nog niet het juiste moment is. En dat kan met een half jaar over zijn, maar ook nog 3 jaar duren. Je kunt altijd hulp zoeken bij het verwerken van de afgelopen periode. Niet om het te vergeten, maar om het een plekje te geven en er zonder rauw randje af en toe naar terug te kunnen kijken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *