Als het even wat minder gaat…

Tja, en toen was het ineens bijna 3 weken stil op mijn blog.. 
Niet helemaal gepland, maar soms lopen dingen anders dan je wil en moet je even prioriteiten stellen. In deze blog neem ik jullie mee in de rollercoaster die nog even doorging in het laatste stukje van 2018. Lezen jullie mee?

Ik heb er veel over getwijfeld of ik dit ook allemaal wel wil delen. Want wie zit er nou te wachten op niet-vrolijke-hallelujah-waardige-plaatjes en verhalen…
Maar aan de andere kant is mijn blog nou juist dé plek waar ik alles bespreekbaar wil maken. Waar ik alle mooie momenten wil delen, maar waar ook ruimte moet zijn om even je hart te luchten, om aan te geven als het allemaal niet zo gaat zoals je wil. Want niemand heeft het perfecte leven, ook al willen we dat wel graag zo laten lijken. Iedereen heeft ups and downs, wij dus ook. En juist misschien wel daarom horen ook deze momenten op mijn blog thuis.

Het terugkomen op het werk

Dat het afgelopen jaar pittig is geweest, heb jullie al meerdere malen kunnen lezen in mijn blogs. In november ben ik weer gaan werken en ik had mij ingesteld dat dan het normale leven weer zou gaan beginnen en dat het dan allemaal wel rustiger zou worden. Helaas verliep mijn terugkomst op het werk niet helemaal zoals ik voor ogen had.
Vanwege het onrustige verloop van de zwangerschap, kwam ik al heel vroeg in de zwangerschap (deels) thuis te zitten. Halverwege de zwangerschap ben ik weer halve dagen gaan werken tot mijn verlof.
Onbedoeld had dit het gevolg dat ik een beetje buiten het team, buiten het werk en buiten het ‘normale’ ritme kwam te staan. Tel daar 6 maanden verlof bij op en je kan voorstellen dat ik tegen wat “opstartproblemen’ aan liep.

Mede door mijn functie, het lang weg zijn en ontwikkelingen binnen het bedrijf stapte ik op een snelheidstrein die voor mij haast niet bij te houden was. Vanaf het eerste moment lag het tempo en werkwijze dusdanig hoog, dat ‘rustig terugkomen’ er niet bij was: Het was schakelen op het hoogste niveau. Daarbij merkte ik dat ik privé enorm moest wennen aan de nieuw situatie waarin we nu zaten: Het regelen van de opvang, het vertrouwen hebben in de opvang, het overdragen van de zorg voor Noud (die in het begin best wel complex was) aan anderen, het moeten loslaten van alles wat daarbij komt kijken, het direct weer volle bak moeten meedraaien op het werk, het draaiende houden van het huishouden, ohja én ook nog aandacht hebben voor elkaar en soms nog wat tijd voor mezelf overhouden. Het was allemaal behoorlijk overweldigend.

Ik merkte dat ik mijzelf vasthield aan de voor mij bekende structuur, op controle, op weinig veranderingen kunnen verdragen. Het gaf en geeft mij houvast op de momenten dat ik een situatie niet meer kan overzien. Lastig voor de omgeving soms, maar vooral lastig voor mij. Alles en iedereen gaat voor mij gevoel te snel, verwacht te veel en de lat ligt zo hoog dat ik er niet meer aan kan voldoen. Gevolg: Ik ga met mijn hakken in het zand staan. Natuurlijk daarmee kom je ook niet verder, maar de enige manier om voor mijzelf rust in te kunnen bouwen, vanuit daar de situatie te kunnen bekijken en een plan te bedenken hoe nu verder….
1 ding weet ik inmiddels: Het komt goed, maar dat heeft tijd nodig. Inmiddels heb ik mijn draai gevonden, ben ik gewend aan het nieuwe ritme en heb ik vertrouwen in het feit dat er ook door de anderen goed wordt gezorgd voor de kleine man. Zodra het privé goed gaat en ik vertrouwd ben met de nieuwe situatie is er weer ruimte voor eventuele veranderingen.

Rust van korte duur…

Kort nadat ik gewend was, kwam de volgende uitdaging: Een onvermijdelijke operatie, die op zeer korte termijn moest worden uitgevoerd. Maar ook een operatie die een paar weken herstel nodig zou hebben. Door een, laten we maar zeggen, onbedoeld “cadeautje” uit het verleden, heb ik schade opgelopen aan 1 van mijn ogen. Schade die niet meer te herstellen is, maar zonder deze operatie zou leiden tot nagenoeg blindheid aan dat oog.
Tja, je begrijpt: Dat is geen keuze! De operatie was daarmee de beste maar ook de slechte optie. De beste omdat hiermee geprobeerd wordt om de huidige situatie te stabiliseren, maar ook de slechtste optie omdat je gewoon weet dat het eigenlijk hartstikke foute boel is daarbinnen.
Onrust all over the place en direct het schuldgevoel naar collega’s en mijn baas dat ik wéér uit de roulatie zou zijn. Maar ook onrust hoe ik dit privé moest gaan doen: Hoe moet het nou met de kleine man als ik er niet voor kan zorgen? De kwaadheid dat door toedoen van iemand anders ik nu met deze shit zit. Het dubbele gevoel van verstand en gevoel: Natuurlijk ik heb ook niet om deze situaties van het afgelopen jaar gevraagd, maar wat moet iedereen wel niet denken, dit is al het zoveelste ding dit jaar waarbij mensen dingen voor mij moeten opvangen, overnemen, moeten helpen. Iets wat compleet tegen mijn eigen natuur ingaat, iets met “wille zelluf doen….”

Inmiddels is de operatie en de eerste heftige week met strak ‘herstelschema’ achter de rug. Een herstelschema wat inhield: Complete rust, meerdere keren per dag een houding aan moeten nemen die het herstel zou bevorderen, druppelen, geen fysieke inspanningen leveren, zo min mogelijk tillen/dragen etc. Gelukkig valt Noud nog binnen het gewicht wat ik nog mag tillen, maar dat het liefste ook zo min mogelijk. Wat resulteerde in het feit dat niet zelf voor Noud kon zorgen. En dat is zooooooo moeilijk! Wat ben ik ontzettend gezegend met alle lieve familie en vrienden die nu zoveel mogelijk helpen waar ze kunnen, maar wat zou ik willen dat het allemaal niet nodig was.

De komende tijd

De komende weken staan volledig in het teken van herstel. Door de operatie heb ik in het geopereerde oog nog geen zicht, wat naar verwachting binnen twee tot acht weken weer gaat terugkomen. Gelukkig was ik op dit zichtverlies voorbereid maar in welke vorm en in welk tempo het terug komt weet ik allemaal niet. Wat dat betreft moeten we maar vertrouwen hebben dat het allemaal weer goed komt en dat de artsen weten waar ze het over hebben. Maar men, dit is spannend! Controle loslaten is al niet zo mijn ding, maar als het dan ineens gaat over iets waar je normaal niet eens zo over nadenkt, maar nu je het kwijt bent het ineens zo belangrijk is, maakt het extra lastig!

Zodra het zicht weer langzaam terugkomt en ik weer ‘normaal’ kan kijken zal ik weer langzaam gaan opbouwen qua werk en komen we hopelijk weer in het normale ritme.
Ik kan niet wachten tot dit jaar voorbij is en kijk enorm uit naar een rustig, voorspelbaar (de controlefreak wil ook even rust🤭) en vooral gezond 2019. Iets wat ik qua gezondheid wel vaker riep, maar ik heb dit jaar driedubbel dik ervaren welke impact het heeft als je gezondheid je in de steek laat. Het geeft het besef hoe bijzonder het is dat je gezond bent en dat je kan functioneren zoals je wil. In plaats van dat je gezondheid en andere externe factoren bepalen hoe jij functioneert.

Tot die tijd proberen we rustig te blijven, vertrouwen te hebben en na een paar heerlijke kerstdagen gehad te hebben met positieve gedachten de komende weken tegemoet te gaan. Hopelijk tot snel in een heel fijn 2019!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *